Το νέο εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» στα Τρίκαλα έρχεται να προστεθεί στη μαύρη λίστα των καθημερινών εγκλημάτων που διαπράττονται στους χώρους δουλειάς. Λίγες μέρες μετά από τους πανηγυρισμούς του Υφυπουργού Εργασίας πως τάχα μου η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες χώρες στην κατάταξη σε θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα ήρθε η ζωή η ίδια να τον διαψεύσει με τραγικό ωστόσο τρόπο για την εργατική τάξη. Πέντε ακόμη συναδέλφισσες, θύματα της πολιτικής που θυσιάζει την ανθρώπινη ζωή για τα κέρδη μιας χούφτας εργοδοτών. Σαν “Success story” είχε παρουσιαστεί εδώ και χρόνια η συγκεκριμένη επιχείρηση και εντελώς αισχρά, κυβερνητικές φωνές και τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ έσπευσαν να μας το υπενθυμίσουν από τις πρώτες ώρες κιόλας, για να ρίξουν “στάχτη” και να αποπροσανατολίσουν την συζήτηση από τα αίτια αυτού του εγκλήματος.
Δεν πρόκειται για «ατύχημα», ούτε για «κακιά στιγμή». Είναι το αποτέλεσμα της εντατικοποίησης, της έλλειψης μέτρων υγείας και ασφάλειας, της εργοδοτικής ασυδοσίας που θωρακίζεται από την πολιτική όλων των κυβερνήσεων και τις κατευθύνσεις της ΕΕ. Με νομοσχέδια όπως για το 13ώρο απαιτούν μηχανές που να μην σταματούν να λειτουργούν μέρα – νύχτα σε συνεχόμενες βάρδιες για τους εργαζόμενους ώστε να μην χαθεί λεπτό κέρδους για το αφεντικό. Δεν είναι παράλειψη ή κακία επιλογή, είναι αυτό το ίδιο νήμα που συνδέει ακόμα και τραγωδίες εκτός Ελλάδος, όπως τα πολλαπλά ατυχήματα με τα τρένα στην Ισπανία. Είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος που αντιμετωπίζει τη ζωή των εργατών και τα μέτρα ασφαλείας ως ένα περιττό κόστος.
Καθόλου τυχαίο λοιπόν ότι ακόμη μια φορά τα συνδικάτα είχαν προειδοποιήσει: Οι συνεχείς παρεμβάσεις του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων όλο το προηγούμενο διάστημα, με συγκεκριμένα αιτήματα για μέτρα Υγείας και Ασφάλειας στους χώρους δουλειάς και ειδικά στη συγκεκριμένη επιχείρηση, αγνοήθηκαν προκλητικά. Αυτή η εγκληματική αδιαφορία έχει υπογραφή και ευθύνη.
Το Σωματείο μας έχει αναδείξει επανειλημμένα, μέσα από ανακοινώσεις και παρεμβάσεις για την Υγεία και την Ασφάλεια ότι η εργοδοσία της Vodafone φέροντας προκλητικά τον τίτλο του “top employer” κινείται στην ίδια κατεύθυνση: αντιμετωπίζει την ασφάλεια των εργαζομένων ως κόστος με εργαζόμενους να δουλεύουν στο πεδίο μέσα σε ακατάλληλες καιρικές συνθήκες, με ανεπαρκές νοσηλευτικό προσωπικό για τα κτήρια, μη αναγνώριση επαγγελματικών κινδύνων και ασθενειών όπως μυοσκελετικά, burnout, κρίσεις πανικού καθώς και κτηριακές υποδομές, όπως αυτές της Πειραιώς, που εδώ και μήνες δεν έχουν δοθεί σαφείς εξηγήσεις γιατί το υπόγειο είναι με υποστυλώματα!
Η κατάσταση στους χώρους δουλειάς είναι επικίνδυνη και εκρηκτική. Ελαστικές σχέσεις εργασίας, εργολαβίες, εξαντλητικά ωράρια, δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα, ανύπαρκτοι έλεγχοι από κρατικούς μηχανισμούς που λειτουργούν ως τροχονόμοι της εργοδοσίας. Πάνω σε αυτό το έδαφος γεννιούνται και επαναλαμβάνονται τα εργοδοτικά εγκλήματα.
Μάχη ζωής δίνουν οι εργαζόμενοι με τα σωματεία τους για να γυρίζουν σώοι στα σπίτια τους. Για σταθερό ημερήσιο εργάσιμο χρόνο, για κατάργηση των αντεργατικών νόμων, για σύγχρονους και ασφαλείς όρους δουλειάς, για ουσιαστικά μέτρα υγείας και ασφάλειας. Μάχη ενάντια στην πολιτική της «ανταγωνιστικότητας» και της κερδοφορίας που γεννά νεκρούς και σακατεμένους εργάτες.
Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!
Το έγκλημα στα Τρίκαλα επιβεβαιώνει ότι όσο κυριαρχεί το κέρδος, οι εργαζόμενοι δεν θα είναι ασφαλείς ούτε στη δουλειά, ούτε στις μεταφορές, ούτε στις γειτονιές τους. Από τα εργοστάσια και τα λιμάνια μέχρι τις υποδομές και τις μεταφορές και την πολιτική προστασία, κυβέρνηση , ΕΕ και μεγαλοεργοδοσία σε αγαστή σύμπνοια μεταξύ τους, μετράνε τις ζωές μας με λογιστικούς όρους.
Η ίδια πολιτική είναι που πριν λίγες ημέρες στο Πέραμα κόντεψε μια ολόκληρη πόλη να τιναχτεί στον αέρα και μετά από παρέμβαση του σωματείου ΕΝΕΔΕΠ απομακρυνθήκαν οι εργαζόμενοι της COSCO από το λιμάνι. Που εν έτει 2026 με την βροχόπτωση παρασύρθηκε από το ρέμα και κατέληξε συνάνθρωπος μας στην Άνω Γλυφάδα.
Μόνο ο λαός σώζει τον λαό!
Εκφράζουμε τα βαθιά μας συλλυπητήρια στις οικογένειες των πέντε εργατριών μητέρων που χάθηκαν, αφήνοντας πίσω παιδιά και συγγενείς που δεν θα τις ξαναδούν να γυρίζουν από το μεροκάματο.
Δεν αποδεχόμαστε να θρηνούμε νεκρούς συναδέλφους. Δεν θα συνηθίσουμε τα εργοδοτικά εγκλήματα. Δεν θα επιτρέψουμε τη συγκάλυψη.
Καλούμε τους εργαζόμενους να δυναμώσουν τα σωματεία τους, να μετατρέψουν την οργή σε οργανωμένο αγώνα. Γιατί αυτός ο αγώνας δεν είναι απλώς δίκαιος .Είναι αγώνας ζωής.