Αργά το απόγευμα της Τετάρτης 25/2, λίγες μόλις ώρες μετά τις ανακοινώσεις του CEO για μια εταιρεία «lean» και την ώρα που οι πρώτοι συνάδελφοι έβλεπαν ήδη την πόρτα της εξόδου ήρθε και το δικό μου meeting request.
Δύο μέρες μετά, και ενώ είχαν γίνει κι άλλες απολύσεις, πραγματοποιήθηκε η συνάντηση. Η επιδίωξη της εργοδοσίας ήταν σαφής: να με βρει μόνο μου. Να με απομονώσει σε μια «εμπιστευτική και προσωπική» συζήτηση, ώστε να ασκήσει την απαραίτητη πίεση.
Όμως προσήλθα στη συνάντηση συνοδευόμενος από τον πρόεδρο του Σωματείου μας. Παρά την επιμονή του HR ότι η συνάντηση είναι «προσωπική» η δική μου στάση ήταν ξεκάθαρη: Αρνήθηκα να μπω σε οποιαδήποτε συζήτηση αφορά την απόλυσή μου.
Η παρουσία του Σωματείου στο πλευρό μου λειτούργησε ως ασπίδα, ακυρώνοντας στην πράξη την προσπάθεια απομόνωσής μου. Η εργοδοσία θέλει να μας πείσει ότι η εθελούσια παραίτηση μας είναι μια αναπόφευκτη «επιλογή» που πρέπει να συζητήσουμε ατομικά. Ανέφερα πως οτι πρόταση και να μου γίνει για “οικειοθελή αποχώρηση” η απάντηση μου θα ήταν αρνητική.
Καλώ τους συναδέλφους μου να μην αποδεχτούν να συζητήσουν τους όρους της δικής τους θυσίας στο βωμό του κέρδους της Vodafone. Κανένας εργαζόμενος δεν είναι ασφαλής όσο είναι μόνος του. Αρνούμαστε να υπογράψουμε οποιαδήποτε «εθελούσια» έξοδο-απόλυση.
Οργανωνόμαστε στο Σωματείο. Οι δικές μας ανάγκες είναι πάνω από τα κέρδη και τους ανταγωνισμούς τους.